با خودم عهد بسته بودم كه اگه اين جا رو كسي از دنياي واقعي پيدا كرد و خوند بكوچم و برم

دنياي مجازي وقتي برام ارزش داره كه هيچ كسي از دنياي واقعي وارد اينجا نشه. و بالعكس

تو دنياي واقعي هيش كي برام يه درصد اهميت قائل نيست اون وقت نمي دونم چه طور با كشف اينجا دوست دارن چيزي از من بفهمن؟

هان؟ چيزي تغيير مي كنه آيا؟

فقط از روي حس كنجكاوي ات؟ با خوندنش راحت شدي؟ فهميدي من چه قدر فرق مي كنم باهميني كه باهات هستم؟  

آره خب خودم آدرس اينجا رو بهت دادم با اين كه اصلن دوست نداشتم بيايي و بخوني. مي دونستم كه مي يايي و مي خوني و هزارتا فكر پيش خودت مي كني كه من ايني نيستم كه تو مي شناسي.

به قول خودت عوض شدم. شايد عوضي شدم نه ؟ يه دخترخاله ي عوضي

اينجا راحت نيستم. اصرار تو براي دونستن آدرس اينجا چي بود؟؟

مطمئن باش بازم به وبلاگ نويسي و نوشتن خاطراتم ادامه مي دم . اينجا تنها جاييه كه آرامش دارم.

حيف كه عمر اين وبلاگ تو بلاگفا خيلي كم بود.  بد شروع شد و بدتر هم تموم شد.

جايي كه راحت نباشم نمي تونم ادامه بدم. مطمئن باش آدرسش رو به هيچ قيمتي حاضر نمي شم براي دفه ي بعد بهت بدم. با يه بهانه اومدم و با يه دليل محكم دارم مي رم ...

و امااااااااااااااااااااا

دلم براي دوستاي گلم كه مي يومدن و اراجيفم رو مي خوندن و نظر مي ذاشتن تنگ مي شه. تنگ تنگ. متاسفم كه زود از دستتون دادم. فك كنيد هيچ وقت اين وبلاگ رو نخونديدن و نديدين.

سخته ولي خب الان دارم گريه مي كنم كه چه ساده همه چيو با دست خودم از دست دادم. تجربه ي خوبي بود ولي خيلي گرون برام تموم شد.

منو ببخشيد. 

دوستون دارم خيلي زياد. اين بار كوتاه اپ شد هموني كه مي خواستين.

هستم همين نزديكي ها يه جايي تو اين دنياي مجازي. لينكمم برداريد

قربان همه ي شما يه الهام كه هيچ جايي براي گفتن حرفاش پيدا نمي كنه.

خدافظ