(¸.•´¨يواشکي هاي من¸.•¨)

خداحافظ ...

mymemos — Mon, 07 Jul 2008 23:24:18 GMT

با خودم عهد بسته بودم كه اگه اين جا رو كسي از دنياي واقعي پيدا كرد و خوند بكوچم و برم

دنياي مجازي وقتي برام ارزش داره كه هيچ كسي از دنياي واقعي وارد اينجا نشه. و بالعكس

تو دنياي واقعي هيش كي برام يه درصد اهميت قائل نيست اون وقت نمي دونم چه طور با كشف اينجا دوست دارن چيزي از من بفهمن؟

هان؟ چيزي تغيير مي كنه آيا؟

فقط از روي حس كنجكاوي ات؟ با خوندنش راحت شدي؟ فهميدي من چه قدر فرق مي كنم باهميني كه باهات هستم؟

آره خب خودم آدرس اينجا رو بهت دادم با اين كه اصلن دوست نداشتم بيايي و بخوني. مي دونستم كه مي يايي و مي خوني و هزارتا فكر پيش خودت مي كني كه من ايني نيستم كه تو مي شناسي.

به قول خودت عوض شدم. شايد عوضي شدم نه ؟ يه دخترخاله ي عوضي

اينجا راحت نيستم. اصرار تو براي دونستن آدرس اينجا چي بود؟؟

مطمئن باش بازم به وبلاگ نويسي و نوشتن خاطراتم ادامه مي دم . اينجا تنها جاييه كه آرامش دارم.

حيف كه عمر اين وبلاگ تو بلاگفا خيلي كم بود. بد شروع شد و بدتر هم تموم شد.

جايي كه راحت نباشم نمي تونم ادامه بدم. مطمئن باش آدرسش رو به هيچ قيمتي حاضر نمي شم براي دفه ي بعد بهت بدم. با يه بهانه اومدم و با يه دليل محكم دارم مي رم ...

و امااااااااااااااااااااا

دلم براي دوستاي گلم كه مي يومدن و اراجيفم رو مي خوندن و نظر مي ذاشتن تنگ مي شه. تنگ تنگ. متاسفم كه زود از دستتون دادم. فك كنيد هيچ وقت اين وبلاگ رو نخونديدن و نديدين.

سخته ولي خب الان دارم گريه مي كنم كه چه ساده همه چيو با دست خودم از دست دادم. تجربه ي خوبي بود ولي خيلي گرون برام تموم شد.

منو ببخشيد.

دوستون دارم خيلي زياد. اين بار كوتاه اپ شد هموني كه مي خواستين.

هستم همين نزديكي ها يه جايي تو اين دنياي مجازي. لينكمم برداريد

قربان همه ي شما يه الهام كه هيچ جايي براي گفتن حرفاش پيدا نمي كنه.

خدافظ

آخرين قسمت ارتباط اس ام اسي و يه تيكه از قلبم

mymemos — Mon, 07 Jul 2008 05:32:18 GMT

اول بهتره در مورد اون آقاي اس ام اسي يه مطلب خلاصه وار بنويسم و از اين بحث خارج شم.

تو همون شبا بود كه شب بهش اس ام اس دادم كه " داره معلوم مي شه كي از كي خوشش نمي ياد"

نبايد اين جمله ي مسخره رو مي گفتم آخه بعدش گفت آره داره معلوم مي شه كي از كي خوشش مي ياد.

واي منو مي گي

اين حرفش به اين معني بود كه چون تو اس ام اس دادي يعني تو از من خوشت مي ياد. هر كي هم جاش بود از اين فكرا مي كرد. منم كفري شدم و تصميم گرفتم ديگه بهش اس ام اس ندم.

به جز يه بار كه حس كنجكاوي ام داشت خفه ام مي كرد كه آيا ببينم ايشون ايميل دارن يا اصلا دنياي مجازي رو مي شناسن كه گفت از وقتي از مغازه رفتم ديگه نت نمي رم. (خب شايدم نمي پرسيدم بهتر بود الان افغانيا هم وب سايت دارن)

بعدش ديگه سراغي ازش نگرفتم تا .......

تا اين كه خودش گفت ازت خبري نيست كه منم ديگه جوابش رو ندادم. يعني فوق العاده واسه خودم غيرتي شده بودم. و فهميده بودم اين غيرت بازي چه حس خوبيه. از اين به بعد بيشتر بايد مراقب خودم و حرف زدنم باشم. دههههههه... يارو احساسات كاذب برش داشته فك كرده بنده ازش خوشم مي ياد.

مي دوني بعضي ها ارزش سركار گذاشتن هم ندارن، كلا از پسر و دختراي خودمچكر و لوس و افاده اي بدم مي ياد. اينو از لحن نوشتارش تونستم تشخيص بدم. خيلي هم خصوصيات شهريور ماهي ها رو (در مورد جنس نر) نمي دونم اما در آخر به يه نتيجه ي يواشكي رسيدم: " هر دوتامون هدفمون اين بود كه همديگرو سركار بذاريم" (حسم اين طور بهم گفت) مي گن چاه مكن بهر كسي اول خودت دوم هم خودت : دي. حكايت قضيه ي ماست. بگذريم

جا داره اينجا يه خبر بد رو در وبلاگم ثبت كنم:

اون زماني كه با نااميدي اين وبلاگ رو به روز مي كردم تو دلم يه حس غريبي بود. يه غمي بزرگ كه به هيش كي نگفتم. فقط نگار مي فهميد كه من چمه. قضيه از اين قراره كه :

بعد از 7 بار ويندوز ريختن ديدم كه سي دي صدامو كامپيوتر نمي ريزه. خيلي دپرس شده بودم. حدس مي زدم كه مشكل از سخت افزارباشه . زنگ زدم به حسن آقا (آشنامون) گفت اگه مي توني كيس ت رو بيار بذار خونه كه شب من ببينم چشه. گفتم خودتون بياين ببرين براي من سخته. گفت اشكالي نداره مي شه ساعت 11 و نيم شب موردي نداره؟. گفتم نه ما بيداريم.( يعني شنبه 15 تير بياد)

مي خواد دوباره ويندوز نصب كنه و مطمئن شه كه مشكلش از ويندوز نيست. بهش گفتم من 5، 6 باري مي شه كه ويندوز نصب كردم. سي دي هام هم مشكلي نداشته.

خلاصه اگه عيب و ايراد از ويندوز نباشه (كه نيست به نظر خودم) از سخت افزاره و بايد ببره گارانتي اش يا تعويض كنن يا تعمير. خوبه دو ماهه ما اين سيستم رو عوض كرديم.

شنبه (15تير) سيم ها رو از پشت كيس درآوردم. انگار يه تيكه از وجودم رو مي خواستم بكنم. يه حالي شده بودم كه نگوووووووووووو

خاك بر سرم كه دلبسته و وابسته ي اشياء مي شم تا آدما. گرچه من به كامپيوتر يه ارادت خاصي دارم.

بعد شب ساعت 11 و نيم شب حسن آقا اومد و كيس نازنينم رو برد. خيلي سخت بود كه بهش بگم اما خب چاره اي نداشتم ، فك كن بعد از سركارش اومده دم در خونه ي ما. با اون خستگي اش نصفه شب هم بيدار مي مونه كه ببينه مشكل از ويندوزه يا مادربورد.

مشكل ما (من و سپيده) تو فاميل اينه كه هيچ كسي رو نداريم كه از كامپيوتر سر در بياره.

تازه كامپيوتر كسي هم خراب مي شه از من مي پرسن. مثلا همين نويد(پسرخاله امو مي گم) رشته اش كامپيوتره ولي تو بگو بيشتر از من 4 تا چيز بدونه. حتي ويندوزش رو مي گه دوستش بياد براش بريزه. بهتره بگم تنبلي مي كنه. باز خوبه ما حسن آقا رو داريم. وگرنه من محاله كامپيوترم رو با اين عكساي مستهجن بدم به كسي.

مشكلات كه يكي دو تا نيست، هم جنس هاي خودم(سحر و مريم دوستم) هم از كامپيوتر چيزي سر در نمي يارن.

ف ن يك: گفته بودم كه دو بار رفته بودم خونه ي دوستم سحر كه ويندوزش رو براش عوض كنم و هر سري ناكام و دست از پا دراز تر برمي گشتم خونه !!!. بهش هم گفتم كيست رو ببر بده بيرون.اونم همون كارو مي كنه و بهم اس ام اس مي ده كه مشكل از ويندوز نبوده، از هارد بوده!!!!

منم خوشحال كه نهايت تلاشم رو كرده بودم و چون اطلاعات سخت افزاري كاملي نداشتم به بن بست خوردم و همچنان اعتماد به نفس مهندسي ام رفت بالا

كامنت دوني اينجا بيشتر شبيه چت رومه تا چيز ديگه. وگرنه پست هاي آب دوغ خياريم خيلي خوب هم نيست. راستي ممكنه هر روز به روز كنم...... و خيلي نتونم سر بزنم ولي خب مي يام كم و بيش

و اين كه پست بعدي خريد صندل

ماجراي لباس خريدن من براي عروسي

mymemos — Sun, 06 Jul 2008 05:33:20 GMT

بالاخره لباس عروسي رو خريدم

بايد بگم كه روز سه شنبه (11تير)به مامانم گفتم بيا فلان جا كه با هم بريم لباساي اين پاساژه رو كه با مريم رفتيم رو ببينيم. گفت باشه و يه جايي قرار گذاشتيم و من بعد از برگشت بامامان و نگار رفتيم پاساژه

كلي روحيه گرفتيم از ديدن لباسا كه نگو. همه جوره لباس بود از ساده بگير تا زرق برق دار . فقط هم پيرهن مجلسي بود و كت شلوار و كت دامن خيلي كم بود. خدايي قيمت هاش خوب بود. يعني اگه كسي هيكل درست حسابي داشته باشه و عين من نباشه و اهل اين تيريپ لباسا باشه با 40 تومن يه لباس شيك گيرش مي ياد يا نهايت 50 يا 60 تومن. نسبت به دو سه سال پيش كه مي خواستيم براي عروسي دخترخاله ام (نرگس) لباس بخرم خيلي بهتر بود هم از نظر قيمت و هم از نظر مدل. امسال پربارتر بود و صد البته شلووووووووغ

من يه پيرهن ديده بودم كه قرمز بود و بدون آستين بود. چشممو گرفته بود. به مامان نشونش دادم گفت خوبه، بايد بپوشيش . ما لباس رو گرفتيم و رفتيم واسه پروف. آقا همين كه پوشيدم ديدم آينه و در و ديوار مغازه همه زدن زير گريه. پيرهنه كه از شدت گريه تو تنم خيس شده بود. بيچاره!!سريع درش آوردم.

حالا خودم بايد به حال خودم گريه مي كردم كه گريه ام نمي يومد.

مامان گفت چي شد؟ گفتم از بس بهم مي يومد كه نگوووووو.. چي بود اين ؟به تنم زار مي زد. اه

من پشت ويترين فك مي كردم اگه اينو بپوشم چه جيگري مي شم. ولي زهي خيال باطل كه به اندازه ي يه دنبه هم نشدم، ديگه جيگر شدن پيشكشم

هي

مغازه ي دوم لباسي بود كه پيرهن مشكي بود و دومين كانديد من ، كه وقتي رفتيم تو، مامانه گفت اينجا بوي عرق مي ده.اه. فروشندهه هم انگار نه انگار كه مشتري وارد شده و ديدم فقط هم رنگ مشكي داره و به قول نگاره، پشتش خيلي بازه و مي دونستم اگه اينو بپوشم مطمئناً آينه تيكه تيكه مي شه با ديدن من تو اون لباس. بهتره تا ضايع نشدم برم بيرون

اومديم بيرون و رفتيم مغازه هاي ديگه كه بيشتر دامن و شلوار و كت و دامن داشتن.

يه مغازه رفتيم يه كت و دامن دخترونه پوشيدم كه ديدم به قيمتش كه 27000 تومن بود؛ نمي ارزيد و تو تنم خيلي جلوه نداشت.

آخه من دنبال چيزي بودم كه بيشتر از قيمتش خودشو نشون بده و نهايت تا 25 تومن باشه

همون جا نگار گفت بيا اين دامنه رو بپوش. يه دامن بود سفيد و بلند. پوشيدم ، بد نبود. گفتم خوبه. نگار هم گفت با بليز سفيده ات بپوش عروسي. گفتم اكي

بعد به يارو گفتم آقا اين دامنه كثيفه ها.. (آخه سايز منو نداشت و مجبور شد همينيو كه آويزون بود رو بده) گفت نه كثيف نيست داري تلقين ميكني. مامان گفت آقا كثيفه بايد تخفيف بدي؟

گفت شما اشتباه مي بيني و ........

منم كه حرصم گرفت و بي خيال زدم از مغازه بيرون. مرتيكه ي احمق عنبه (ميوه ي عنبه رو مي گم)

نگار با عصبانيت گفت اصلا من ديگه نظر نمي دم خب مي گفتي كه نياره يارو. ببينم مي توني چيزي پيدا كني يا نه. بد سليقه اي و ..........

گفتم خر نيستم كه 18000 تومن پول دامني رو بدم كه كثيفه و بايد برم بپورمش. من هزينه مي كنم كه چيز نو و شيك بخرم نه لباس اين طوري، ببرمش خونه بايد بشورمش خب چه كاريه؟ نمي خرمش. پسره آدمي نبود كه تخفيف بده. تازه مگه نديدي تو مغازه، مامان عطسه كرد؟ من فهميدم كه بايد صبر كنم و اينو نبايد بخرم. اصلا هم به دلم نبود اينو بخرم

زديم بيرون و اين نگار هي گير داده بود كه بريم اين مغازه هه كه دامن ديدم من مي خوام بخرمش.( منم تو فكر اين كه امروز حتما بايد يه چيزي گير بيارم بخرم هر لباسي كه نگار و مامان نشون مي كردن من مي گفتم جواده. جلفه، بهم نمي ياد. خب راست هم مي گفتم.)

يعني تو راه همش مي گفت بيا بريم اون جا... گفتيم خيلي خب مي ريم. مغازه رو پيدا كرديم

نگار با مامان رفت دامن پروف كنه ، من اومدم بيرون مغازه و ويترينش رو داشتم مي ديدم كه يه هـــوووووووووووووووووووووووو

عاشق يه كت دامن كرم رنگ شدم، كت دامن كه نه ، فك كن بليز آستين بلند با دامن خب مي شه كت دامن؟؟؟ حالا هر چي. رفتم تو و گفتم آقا اينو دارين؟ گفت نه سايز شما رو ندارم. وقتي هم فهميدم قيمتش استثناييه خيلي مشتاق بودم كه بخرمش ولي بد خورد تو حالم. جالب اينجا بود كه به آقاهه گفتم مي يارين اين رنگش رو ؟ گفت نه تموم شده.

خيلي پكر شدم. مامان اومد و فهميد از اين خوشم اومده و گفت خب بگو از ويترين برات بياره؟ گفتم مي گه سايز من نداره. مامان گفت اين اندازه ته. گفتم آره ولي يارو گفت نيست. حتما اون ميدونه ولي مطمئنم كه اندازه مه. (چون شبيه اين سايزو جاي ديگه پروف كرده بودم)

خولاصه خدا خير بده مامانمو كه رفت و به يارو گفت. آقاهه هم گفت شما بيا همين سايز رو رنگ قهوه اي اش رو بپوش اگه اندازه ات بود اينو برات مي يارم.

منم پوشديم ديدم اندازه اس. حالا يارو گفت شما پول رو بدين تا از ويترين بيارم. كه مطمئن شم مي خرين. گفتم باشه .

مي گفت 24000 تومن كه گفت 22000 تومن بده. منم پرورو گفتم اگه جا داره 20000 تومن بدم؟

گفت: نه ديگه جا نداره.

از ويترين درآورد و كلي معذرت خواهي كه خيلي ها نمي خوان بخرن و فقط بلدن اذيت كنن و به خاطر همينه وگرنه به شما جسارت نكردم.

ف ن يك: اينم پست خريد لباس عروسي. ديگه لازم نيس بگم چي بپوشم و از دستم راحت شدين..

ماجراي خريد مانتوي مريم (دوستم)

mymemos — Sat, 05 Jul 2008 05:16:37 GMT

با مريم (دوستم) رفتم بيرون

روز دوشنبه 10 تير خيلي شلوغ بود واسه ي من. يعني بنده براي يه روز بايد چند تا پست بنويسم؟؟

اين طوريه ديگه چي كارش كنم... من زندگيم خيلي ماجرا داره دست خودم نيست.

داشتم مي رفتم خونه كه مريم (دوستم) بهم زنگ زد و گفت مي يايي بريم هفت تير مانتو بخريم؟ گفتم باشه بذار من برم خونه نماز بخونم ، بهت مي زنگم..

رسيدم خونه و ديدم آبجيه نيست و با دوستاش رفته بيرون. انگيزه ي بيشتر پيدا كردم كه برم اگه بود گير مي داد كه ما رو تنها مي ذاري و مي ميري و .....لاوهاي الكي مي تركوند.

حاضر شدم و رفتم. مريم گفت مي ريم سه راه جمهوري و هفت تير نمي ريم. گفتم باشه.

با هم صحبت كرديم تا رسيديم و مغازه رو مي گشتيم و مي يومديم بيرون كه تا وارد يه مغازه شديم يه پسره با سرعت نور يه مانتو داد به مريم كه بپوشه. حالا به من هم اصرار مي كرد كه بيا بپوش

گفتم نيم خوام قيمت هاتون نجوميه .

پسره خيلي پررو ولي خب از اون هيزا نبود. خيلي راحت به مريم مي گفت سرشونه هاش كه اين طوريه و اون طوريه و انگار يكي برات دوخته و اله و بله و.... (تو كار بُرش بود خياطي حاليش مي شد)

بعد گفت: لباس زيرت مناسبه؟ داشت دكمه هاي مانتوي مريم رو باز ميكرد. بعد مريم گفت نه مناسب نيست. تاپ تنمه اونم چه تاپي پسره: الاكلنگي ؟

زديم زير خنده... چه قدر پرورو بود.

(اصلا محرم نامحرمي حاليش نبود، انگار صدساله ما رو مي شناسه)

پسره ي بي حيا.. دوباره يه مانتو ديگه آورد و پوشيد. بعدش گفت يه تخم مرغ براي خودت بشكون. از اينا كه مي نويسن اشرف خانوم ، اقدس خانوم و بعد يه ضربدر هم مي ذارن

مريم گفت: باشه حتما ولي اسم شما چيه؟ - ميلاد. باشه مي گم ميلاد و تققققققققققققققققق

خوب جوابش رو داد.

خلاصه مريم مانتو رو خريد با قيمت 29 هزارتومن. 31 تومن مي داد كه دو تومن تخفيف داد.

پسره خيلي زبون ريخت. به مريم گفتم فك كن اين شلوار بفروشه و تو كار شلوارلي باشه.

(تو فكر اين هم بودم اگه اين پسره ميلاد (فروشنده) لال بشه كار و كاسبي اش كساد مي شه)

رفتيم تو پاساژ نميدنم اسمش چيه ولي هموني كه لباساي مجلسي داره. دو تا لباس خوشم اومد كه بعدا با مامانم مي رم براي پروف، گرچه لختي بودن ولي بدم نيومد... فعلا كانديد شدن

موقع برگشتن تو اتوبوس مريم مي گفت من با تو مي يام بيرون خيلي بهم خوش مي گذره. گفتم آره؟

از اونجا رفتيم يه جاي ديگه براي خريد شلوار. مريم يه شلوار لي يخي خريد.

ديگه فرصتي نشد كه ببرمش با هم بستني بخوريم. تصميم گرفتيم به اين بهانه يه روز ديگه هم قرار بذاريم. من نه و نيم رسيدم خونه. خيلي پياده روي كردم و له له بودم.

شب بعد از شام به نگار گفتم اين پسره (اس ام اسيه) فك كرده من بهش اس ام اس مي دم. دلش خوشه ها. رفتم تو رختخواب كه ديدم بهم اس ام اس داد. خودش بود. تله پاتي دارم من . اينـطه

- حتما مزاحمت شدم كه ديگه پيام ندادي. من: نه خيلي خسته بودم نشد.

- تو از من خوشت مي ياد نه ؟راستشو بگو من: بايد خوشم بياد؟

- نمي دونم . پس انگار خوشت نمي ياد؟ من: اگه قرار باشه تو يه روز از كسي خوشم بياد كه ........ تو يه روز در مورد كسي قضاوت نمي كنم.

سر همين حرفا بود كه قبلش گفته بود حالا يا سركارم، يا وقتتو داري پر ميكني، يا خوشت مي ياد كدوماش؟

اگه باهوش باشه مي فهمه كه سركار تشريف داره. چون اون قدر كار دارم كه براي پر كردن وقتم وقت كم مي يارم... كافيه پاشو بذاره تو اتاق من مي بينه كه آشغالا چه طوري واسه خودشون جشن مي گيرن (نشون نداد كه من وقت جم وري ندارم؟؟)

من به ياد ندارم كه تو اين مدت از خدا خواسته باشم كه برام يه دوست پسر محيا كنه اونم اين طوري؟؟. حالا تو ديگه از كجا افتادي تو تور سوراخ من الله و اعلم.!!!!!!!!!!!

دنبال ادامه ي بحث اين پسره نباشين.(قرار نيست ادامه دار باشه) در هر حال اينجانب به شدت مي كوشم كه حالش رو بگيرم. خيلي مغروره به نظرم. خيلي. پست های بعدی یه اشاره ای بهش می کنم و بعد ختم جلسه

ارتباط اس ام اسي (قسمت دوم)

mymemos — Thu, 03 Jul 2008 05:22:45 GMT

پرسش و پاسخ اس ام اسي به اين جا رسيد كه ايشون پسر هستن و 22 ساله از قم. اسمش= علي متولد 29 شهريور. شهريوريا چه طورين؟ چه طوري مي شه حالشون رو گرفت؟؟

مگه مي گفت از كجاست؟ يه بار هم به گوشي ام زنگ زد كه 0251 افتاد. گفت ببخشيد اشتباه گرفتم. بعد وقتي فهميدم از قمه بهش گفتم خودت بودي چند دقيقه پيش زنگ زدي؟ گفت آره آخه فك نمي كردم دختر باشي.ناراحت كه نشدي؟ گفتم نه خوبه فهميدي كه دروغ نگفتم.

خدا رو شكري صداش بد نبود و لهجه ي قمي هم نداشت....

اطلاعاتت رفت بالا از اين كه فهميدي كد شهر قم 0251 هستش؟ قابلي نداشت. از اين وبلاگ خيلي چيزا ياد خواهي گرفـــــــت.

فك كن از اين بچه مذهبي هاي قم باشه. من كه نزدم تو ذوقش كه بگم متنفرم از شهر قم (جدا از حضرت معصومه) ولي قم رو دوست ندارم. يا بگم طلبه اي؟ حوزه درس مي خوني؟

دلم نيومد بزنم تو پرش. گفتم گناه داره. منم كه مهربوووووون. شايد بيچاره اون جا داره درس مي خونه.

آهان اسمش علي بود. متولد 29 شهريور.

" اتل متل يه مورچه، قدم مي زد تو كوچه، امد يه كفش ولگرد، پاي اونو لگد كرد، مورچه پا شكسته، راه نميره نشسته، با برگي پاشو بسته، نميتونه كار كنه، دونه ها رو بار كنه، تو لونه انبار كنه، مورچه جونم تو ماهي، خوب بشه پات الهي"

با اين اس ام اس و يه اس ام اس ديگه اش حس كردم كه شكست عشقي خورده. طفلي. ولي به من چيزي نگفت منم نپرسيدم تا يه جاش بسوزه.

آخرش هم گفت شرمنده الان يه كاري برام پيش اومده بايد برم اگر خواستي باهم باشيم شب يه پيام بهم بده.

تو دلم گفتم زكي. قبلش هم گفته بود ناراحت نيستي كه باهامي؟

بايد مي گفتم(ناراحت؟ من الان رو ابرام نيگا!!! ابرا؟ راستي چرا بارون نمي ياد؟). اوووووووووووووووف

حالا انگار آقا سوپر استاري، شخص مهمي تشريف دارن بنده كلاسم بهش نمي خوره اون وقت از اين بابت ناراحتم... اين حرفش برام مغرورآميز اومد.

بعد با خودم گفتم اين كه يه اس ام اس ساده رو با هم بودن تلقي مي كنه ، واي به حال اون روزي كه اين رابطه يه نمه طولاني شه و بكشه به ماه، اون وقت اگه بخواد بره جايي مهموني ميگه الهام من مي رم فلان جا مي شه برم؟؟ ناراحت نمي شي كه برم؟؟ بعد كه بياد مي گه دلت برام تنگ شد؟ ببخشيد كه دير شد و نتونستم بهت اس ام اس بدم. و ............

من اين آدم رو اين طوري تصور كردم. و يه نمه احساسي.

از همه ي اينا بگذريم همين يه جمله اش باعث شد كه به اين فك كنم بد نيست اسكولش كنم... شرايطشو كه داره پس ديگه هــــوراااااااااااااااااا

ديگه هر چي فكر پليد بود اومد سراغم. آخه نمي دونه وقتي من مي رم خونه فرصتم كمه ديگه وقت اينو ندارم كه با مامانم حرف بزنم ديگه چه برسه به اس ام اس بازي با تو.

نكته ي جالبش اين بود كه به من مي گفت عزيزكم. گفتم من عزيز شمام؟

- نمي دونم ناراحت شدي؟ من: نه - مگه عزيز نداري؟ من: چرا ولي من فقط به مامان و آبجيم مي گم عزيزم

بايد بفهمه كه من از اون دخترا نيستم كه بگه عزيزم و .... خودم براي خودم غيرتي شدم.

بد هم نبودا ... دستم تو اس ام اس فارسي يه كم تند شد. (نتيجه گيري مثبت از اين اس ام اس ها)

در هر حال نميدونم اين غريبه چه طوري عين بختك افتاده رو زندگي مـااااااااااااااااااا

من وقت و حوصله ي اين ماجراهارو ندارم. ولي بذار خوش باشه و در حال آماده شدن براي اسكول شدن

ادامه دارد

خب اگه همه شو می ذاشتم که همین مسعود میگفت طولانی می نویسی. من چه کنم با شماها؟

اسكول كنم؟ (قسمت اول)

mymemos — Wed, 02 Jul 2008 05:35:00 GMT

دوشنبه 10 تير ----- امروز يه اتفاق جالبي برام افتاد كه ادامه دار اتفاق روز يه شنبه بود.

نمي دونم به امروز بخندم يا بگريم؟

آلارم موبايل رو گذاشتم رو يه ربع به هفت كه بيدار شم لااقل يه بار از خونه بيام نت كه نشد و خوابيدم و دست آخر 8 و ربع بيدار شدم. ديرم شده بود.

حاضر شدم و راه افتادم. سوار اتوبوس شدم و به خانومه گفتم مي ره .......؟ گفت آره.

بعدش ديدم اتوبوس پيچيد و داره مي ره ..... گفتم خانوم شما كه گفتي مي ره .....

گفت منم پرسيدم همينو گفتن حالا بايد پياده شيم.

منم قاطي بودم و سر اين خانومه داشتم غر مي زدم. مسلما كسي كه به اين خانومه گفته اين اتوبوس كجا مي ره جنس مذكر بود. يا خواسته طرف رو سركار بذاره يا واقعا خودش هم نمي دونسته.

حالا تو اين گرما پياده روي كن تا برسم به ايستگاه بعد از اون ايستگاهي كه اشتباه سوار شدم.

رسيدم ولي 9 و ده دقيقه. من كه هميشه هشت و نيم تا يه ربع به نه مي رسم اين سري دير شد. فقط شانسم اينه كه كسي كارت نمي زنه كه كي مي يام و كي مي رم. اينش خيلي خوبه.

بعد از تجربيات تلخم از اينترنت 4 سالي مي شد كه تصميم گرفتم هيچ دوستي رو از اين دنياي مجازي انتخاب نكنم. قبلاها خيلي دوست داشتم با دخترا دوست شم و از تنهايي در بيام ولي خب 6 سال پيش هيچ دختري به پي ام دختري جواب نمي داد. الان هم دخترا مي يان نظر مي ذارم برام چشام گرد مي شه و باورم نمي شه. اين كاش چند سال پيش تحويلم مي گرفتين.

با اين حال نسبت به اين دوستيهاي خيابوني هم بي اعتنا بودم. و هيچ انگيزه اي تو خودم نمي ديدم كه بخوام با جنس مخالف ارتباط برقرار كنم.

كلا اعتقادم به اين شد كه رابطه بايد فيس تو فيس شكل بگيره، كم كمش طرف قيافه ي منو مي بينه و مي فهمه كه با چه دراكولايي داره حرف مي زنه. و اينكه درصد تو ذوق خوردن خيلي كمتر از محيط اينترنته

اما امروز ...... همه جوره اش رو ديده بودم الا ارتباط اس ام اسي . آخه واسه ي من پيش نيومده بود

روز يه شنبه گوشي مو نگاه كردم ديدم ميس كال دارم. 0919 بود. نشناختم. فوري اس ام اس زدم شما؟

گفت يه بنده خدا. همين يه كلمه اش كافي بود تا من شك كنم به عالم و آدم. نكنه فلاني باشه؟ داره سركارم مي ذاره؟ درست حسابي جواب نمي داد و همينش باعث شد كه اعصابم بريزه بهم.

يه جوري حرف مي زد كه فك مي كردم آشناست. گفتم اعصاب ندارم و قاطيم خب نگو كي هستي به درك. مسخره. باي

گفت: فك كردي اعصاب من خرد نيست كه بهم گفتي مسخره؟ نباي.

واي منو مي گي. ديگه جوابش رو ندادم.

تا اين كه صبح شد و ............ماجراهاي بالا و دير رسيدن. يه كم كه گذشت و چائي درست كردم گفتم بذار بهش اس ام اس بدم و گفتم : ديشب خوب رفتي رو اعصاب ما. يعني واقعا اشتباه گرفته بودي؟

كه گفت مي خواي باور كن مي خواي نكن ولي همين طوري شماره تو گرفتم و ببخشيد كه مزاحمت شدم.

ديگه خب منم ول كن نبودم. بايد مي فميدم كي هست. شايد آشنا باشه. يا مثلا خواستگار؟؟

ازش پرسيدم..

ادامه دارد...............

داستان مریم (عروسی که قراره بریم)

mymemos — Mon, 30 Jun 2008 06:02:07 GMT

چه اعترافي به اين شفافي كه ديروز رفتم خونه ي سحر و نتونستم ويندوزش رو عوض كنم.

خب من از كجا بدونم كه درايو c اش فرمتش NTFS هست و سي دي 98 فقط درايو FAT رو فرمت مي كنه؟ خلاصه هر كاري كردم نشد. تلاش خودمو كردم كه بتونم يه كمكي كنم.

همون روز مامان و خواهرم رفتن خونه ي اعظم كه كارت عروسي رو بگيرن.

وقتي اومدن نگار برام حرف زد و صحبتاشون به شرح ذيل مي باشد:

اول اين كه خواستگار خيلي سمج بوده و انگار سه سالي خونواده ي اينا رو زير نظر داشته. مريم هم هي ميگه قصد ازدواج ندارم و ....

بعد باباي مريم مي گه بايد يه خونه به اسمش كني و پسره هم شناسنامه ي مريم رو مي گيره و يه خونه به نامش مي كنه. به همين راحتي

دوم خنچه عقدهايي رو كه سفارش داده بودن 700 هزارتومن، مريم زنگ مي زنه و كنسل مي كنه.

سوم اين كه مراسم پاتختي در كار نيست. از فرداش مي رن ماه عسل (احتمالا دبي) چون مي گن چرا ديگران بيفتن تو خرج و هزينه ي لباس دوباره و آژانس و چشم و هم چشمي (كه طرف چي آورده و چي نيوورده) اين تصميمشون جاي تحسين داره. دمتون گرم

با اين عقد مصنوعي تو عروسي موافق نبودن چون عروس يه بار تو محضر بله رو گفته و بقيه اش كشكه و بازيه و اين صوبتا. اين كارشون نيز درست و منطقيه

چهارم داماد پرايد داشته و مي خواسته 500 هزارتومن يه شب ماشين كرايه كنه كه خونواده ي عروس مي گن كه پول اون و خنچه عقد و اين صوبتا رو جمع كن و به جاش يه 206 بخر. انگار همون شب هم قرار بوده كه برن ماشين بخرن.

قابل ذكره كه خونواده ي عروس از نظر مالي توپن. داماد هم انگار وضعش خوبه. مريم هم واقعا از اون دختراست كه ساده است و اهل اين تجمل بازيا نيست. من كه خيلي دوسش دارم

مريم به نگار گفته كه به الهام بگو خودتو حسابي خوشگل كن براي عروسي

با اين حرف؛ بنده حتما بايد در تهيه ي يه لباس شيك باشم.

مامان هم گفت كادويي رو كه خريديم رو مي ذاريم وقتي كه يه بار خواستيم بريم خونه ي مريم بهش مي ديم.

با اين حرفا فقط يه عروسي در پيش داريم بدون عقد و پاتختي. ما كه غصه داشتيم سر پاتختي رفتن. چي بپوشيم چي نپوشيم. كه وقتي فهميدم پاتختي در كار نيست خوشحال شديم زياد. حالا بماند كه من لباس براي عروسي ندارم، ديگه چرا عزاي لباس پاتختي رو گرفته بودم نمي دونم

يواشكي در مورد ...

به نگار گفتم فك كن يكي شب عروسي به مريم بگه تو دختر اين خونواده نيستي اونوقت؟ مي ره دنبال پدر و مادرش كه پيداشون كنه ؟

نگار: براي مريم اهميتي نداره. پدر و مادري كه بچه اشون رو راحت ول كردن و دادن به اينا، ارزش پيدا كردن نداره. اينا براي مريم زحمت كشيدن و به اينجا رسوندنش.

حق با نگار بود.

زماني كه اين خونواده بچه دار نمي شدن اتفاقي دائي مريم كه مسافركشي مي كرده يه نفر رو سوار مي كنه. باباهه مي گه كه من وضعم خوب نيست و چند تا بچه ي ديگه دارم مي تونيد سرپرستي اش رو به عهده بگيرين؟ دائي هم بچه رو مي گيره و مي ده به اعظم و اين بچه رو بزرگ مي كنن و مي شه مريم. حتي خود اعظم هم نمي دونه كه مامان من اين جريان رو مي دونه. مامان اعظم (خدا بيامرز) اين راز رو به مامانم مي گه و من و نگار هم اين موضوع رو مي دونيم

خدايي هر كسي جاي ما بود مي رفت قضيه رو لو مي داد يه جوري كه كسي نفهمه. حالا ديگه چه فرقي ميكنه كي مريمو به دنيا آورده؟ پدر و مادر واقعي اون همينايي هستن كه بزرگش كردن، تربيتش كردن و به اينجا رسوندنش. اين اعتقاد منـــــــــــه

يواشكي =>مربوط ميشه به خودم

بابك يه كار جديدي تو وبلاگش انجام داد و كمي تا قسمتي وسوسه شدم كه برم بلاگر اما يه چيزايي باعث شد كه پشيمون شم.

تو بلاگر مي توني براي هر كس كه دوست داري ايميل (ايميل طرف) و پسورد تعيين كني كه فقط يه سري افراد بتونن صفحه ي وبلاگت رو باز كنن و بخونن. فك كن يه وبلاگ خصوصي. ديگه اون طوري نيس كه هر كس خواست سرشو بندازه پائين و بدواا بياد تو. منم ايميل و پسورد انتخابي ام رو بهش دادم كه اونو اكي كنه.

كم دنگ و فنگ نداره اين بلاگر حالا ديگه هر سري بايد ايميل و پسوردم رو وارد كنم تا بتونم وبلاگشو بخونم. خيلي خوشحالم كه منم جزو اون دسته از كسائي هستم كه مي تونم وبلاگت رو بخونم.

و اما من...

من اين كارو انجام نمي دم چون اينجا دوستاي باحال تري پيدا كردم كه مي تونم باهاشون مشورت كنم و بحث. حالا بماند كه اينجا از بس چرت و پرت نوشتم كه فرصتي نشد كه از خودم يا نظرام در مورد چيزاي مختلف بگم و يا بپرسم. با اين حال اينجا كم و بيش راحتم و دليلي نمي بينم بخوام درش رو ببندم و برم بلاگر و يواشكي تر از اين بنويسم. حاضرم برم 360 اون جا ادامه بدم ولي گوگل نه .

نمي دونم چرا من با گوگل لجم. فقط ياهـــــــووووووووووووو. مشكلات كه يكي دو تا نيس

بس است ديگه طولانيش نمي كنم. و فوت نات نمي نويسم. تا بعد...

(¸.•´*¨يواشکي هاي من¸.•*¨)